Sunday, June 20, 2010

adayaalam

அடையாளம்
உங்கள் ஓராயிர
உயிர் துளிகளில்
ஓர் துளியாய்
உயிர் கொண்டேன்...

எனக்கென எத்தனை
இறந்த கால நினைவுகளை
கொலை  செய்தீரோ...

எனக்கென எத்தனைநிகழ் கால நினைவுகளை
நிறுத்தி வைக்கிறீரோ...

எனக்கென எத்தனை
எதிர்கால எதிர்ப்புகளை
எதிர் கொள்ளுவீரோ...

என் உடலசைவில்
என் ஆத்திர கணங்களில்
என் உயிர் சிரிக்கையில்
என் அவசர செய்கையில்
என எல்லா என்னிலும்
உங்கள் முகம் காண்கிறேன்

தோளுக்கு மேல் வளர்ந்தால்
 தோழன் என்பார்கள்
உங்கள் தோளில் என்னை
தோழனாய் அன்றோ வளர்த்தீர்...

வயதுப்பசியில்
வரைமுறை தாண்டியிருக்கலாம் ...
வளர்ந்த நாட்களில்
வக்கிரம் ஏறி வருத்தியிருக்கலாம்...

குறைவாய் பேசிய நாட்களுக்கும்
குறையாய் அதிகம் பேசியதற்கும்...
அடுத்த கணமே
மறந்து இருப்பீர்கள்...
ஆனாலும் இதில்
மன்னிப்பு கோருகிறேன்

சொல்ல மறந்து போகலாம்
சொல்ல நினைக்கையில்
இருவரில் ஒருவர்
இறந்து போகலாம்...
உங்களை இழப்பதற்குள்
சொல்லி விடுகிறேன்
நானும் உங்களை நேசிக்கிறேன்!
கண்ணன்

Friday, June 11, 2010

nija marundhu

நிஜ மருந்து

சந்தித்து பல நாட்கள் ஆகலாம்
பலா நாட்கள் மறந்து போகுமா!

தீப்பெட்டி நெருப்பாய்
தீர்ந்துபோன தருணங்கள் அதிகம்

வருடா வருடம்
பிறந்தநாள் வரும்...
கூடவே உன் கவிதையும்!

ஆசான் ஏகவசனத்தில் எகிற
இருப்பிடம் விட்டு இளங்கன்றென
பங்கு கொண்ட ஜல்லிக்கட்டுகள்...

கோவையில் படிக்கையில்
கோயிலின் படிகளில் 
திட்டு திட்டாய் தித்திப்புகள்...

கல்லூரியில் சகச்சுடிதாரிடம் 
துண்டெடுத்து சூடியது ஆர்
என்று கொழுந்துவிட்ட கிருத்துவங்கள் 
விடுதி அறைகளிலே
சிறுப்பிள்லையாய் காதல்
சிறுநீர் கழித்த சில்மிஷங்கள்...

இப்படி
தீப்பெட்டி நெருப்பாய்
தீர்ந்து போன தருணங்கள் அதிகம்
இப்போது...
தீண்டிசென்ற தீகுச்சிகள் எடுத்து
உரசி உரசி உணர்ச்சிவசப்படுகிறேன்...
உஷ்ணம் படுகிறேன்...

முகம் துடைக்க
நீ இருக்கையில்
வேர்ப்பதுவும் நிகழ்வாய் இருந்தது
நிகழ்வுகள் கூட
இப்போது அருவருப்பாய்...

விழுகையில் அழுகையில்
நீ இருப்பாய்...
தனியாய் சிரிக்கையில்
அழுகையில் விழுகிறேன்...

நிஜ இனிப்பு
நிழலாய் கசக்கிறது...

சிறகு உலர்த்த
நேரம் கிடைத்தால்
எந்தன் மரக்கிளைக்கு வா

சிறகு முளைத்தால்
உன் முதுகேற
கண்டிப்பாய் நான் வருவேன்

அடிக்கடி நினைவில் எழும்:
ஆதரவாய் பேசிய
அன்பு வார்த்தைகள்
"நம்ம ரெண்டு பேரையும் பிரிக்க முடியாதுடா"
கண்ணன்

Wednesday, June 9, 2010

manam

மனம்
அப்பா அம்மாவை
பெல்டில் விளாசினார்
சிறு பையனாய்
நான் ஒரு மூலையில்

என் மனக்கதவை
திறந்த நொடியில்
கண்ணில் அறையப்பட்ட
முதல் நினைவு
முகம் மூடி
முன்னேறினேன்

நானும் என் தம்பியும்
ஒரு பட்டாம்பூச்சி பிடித்து
தீப்பெட்டி ஒன்றில்
அடைத்து வைத்தோம்
தவறென ஏன் தோன்றவில்லை
தடம் மாற்றினேன்

ஆசை வைத்த
வசந்தியிடம் கடிதம் கொடுத்து
அவள் அப்பாவிடம்
போட்டு கொடுக்க
பேப்பர் ரோஸ்ட் ஆகிக் கொண்டிருந்தேன்
ஒரு நினைவில்

மஞ்சள் பையும்
பேட்டா செருப்புமாய்
கல்லூரி சேர்ந்தேன்
மறு நினைவில்

பின்
பேனா கிறுக்கல்கள்
காதல் கிறுக்குகள்
வேலையில் சேர்ந்தது
சேலையில் விழுந்தது
திருமணம்
மழலை
ஏணிகள்
ஏமாற்றங்கள்
பட்டாம்பூச்சியாய்
எக்கச்சக்க நினைவுகள்

எதிலும் ஒட்டாமல்
என் மனதின்
தொடுவானம் தொட
ஓடிக் கொண்டிருகிறேன்
எதைத் தேடி எதற்காய்
நான் அறியேன்!
கண்ணன்